بررسی رابطه سبک زندگی با قابلیت کارآفرینی در دانشجویان تربیت بدنی

هدف از تحقيق حاضر بررسي رابطه سبک زندگي با قابليت کارآفريني (انگيزه پيشرفت، خلاقيت، ريسک پذيري، استقلال طلبي، مرکز کنترل) دانشجويان تربيت بدني در سال تحصيلي ۸۷-۸۸ بود. سوالات تحقيق با در نظر گرفتن مولفه هاي كارآفريني (انگيزه پيشرفت، خلاقيت، ريسک پذيري، استقلال طلبي، مرکز کنترل) مورد بررسي قرار گرفت. روش تحقيق مورد استفاده توصيفي-همبستگي بود. جامعه آماري شامل ۱۴۰۰ نفر از دانشجويان کارشناسي ارشد تربيت بدني دانشگاه هاي دولتي بودند كه با استفاده از روش نمونه گيري طبقه اي متناسب باحجم ۱۷۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب گرديد. ابزار جمع آوري داده ها شامل دو پرسشنامه محقق ساخته با عنوان “بررسي رابطه سبک زندگي و قابليت هاي کارآفريني” بود پرسشنامه سبک زندگي با ۲۲ و پرسشنامه کارآفريني با ۳۲ گويه تنظيم شد. روايي پرسشنامه توسط متخصصان تربيت بدني و علوم تربيتي، روانشناسي و متخصصين کارآفريني بررسي و ضريب پايايي آن ها با استفاده از ضريب آلفاي كرونباخ به ترتيب ۹۲/۰ و ۹۵/۰بدست آمد. ضريب همبستگي نشان داد که بين سبک زندگي با انگيزه پيشرفت (r=۰.۲۰, p≥۰.۰۱) و خلاقيت (r=۰.۲۵، p≥۰.۰۰۱)، استقلال طلبي (r=۰.۳۳, p≥۰.۰۰۱) در دانشجويان کارشناسي ارشد تربيت بدني رابطه معنادار وجود دارد اما بين مرکز کنترل (r=۰.۱۳، p≥۰.۰۸) و ريسک پذيري(r=۰.۱۴، p≥۰.۰۸) با سبک زندگي رابطه معناداري وجود ندارد. به عبارت ديگر، هر چه سبک زندگي بالاتر باشد، انگيزه پيشرفت، خلاقيت و استقلال طلبي نيز بالاتر است اما رابطه اي ميان سبک زندگي با متغير هاي مرکز کنترل و ريسک پذيري وجود ندارد. از بررسي رابطه بين سبک زندگي و ابعاد كارآفريني به اين نتيجه رسيديم كه سبک زندگي بيشترين رابطه را به ترتيب با بعد استقلال طلبي، خلاقيت، انگيزه پيشرفت، ريسک پذيري و مرکز كنترل دارد. همچنين بين نظرات دانشجويان تربيت بدني در خصوص سبک زندگي بر حسب سن، وضعيت اقتصادي، محل سکونت، تعداد افراد خانواده، تحصيلات پدر و مادر و وضعيت اشتغال تفاوت معنادار مشاهده نگرديد ولي برحسب جنسيت تفاوت معنادار بود. در خصوص كارآفريني بر حسب سن ،جنسيت، وضعيت اقتصادي، محل سکونت، تعداد افراد خانواده، تحصيلات مادر، تحصيلات پدر و وضعيت اشتغال تفاوت معناداري مشاهده نگرديد.